Mariana García Mejía jest kolumbijską art workerką mieszkającą i pracującą w Berlinie. Jako artystka tworzy instalacje przestrzenne z elementami dźwięku, zapachu, tekstu i rzeźby, skupiając się na wymiarze relacyjnym. Interesuje ją głębokie słuchanie oraz kolaboratywne praktyki twórcze sprzyjające emocjonalnym spotkaniom — poprzez tworzenie przestrzeni intymnych, a zarazem zbiorowych i otwartych. Jej prace zgłębiają tematy schronienia, pamięci i poszukiwania domu. Bada poetykę i politykę przynależności, odwołując się do dziecięcych wyobrażeń oraz praktyk auralnych człowieka i nie-człowieka. Ostatecznie jej poszukiwania zmierzają ku przywołaniu w teraźniejszości stanów czułości — z krytyczną i radykalną perspektywą. Punktem wyjścia i celem jej pracy jest pojęcie współczucia (Mit_gefühl), rozumianego jako wspólna intymność afektów. W tej nadziei, że sztuka może wyzwolić nas z samotności, zainspirować do oporu wobec kultur przemocy oraz służyć jako medium budowania świadomości ekologicznej i wspólnoty.

Jej praktyka jako art workerki obejmuje również eksperymentalne kuratorstwo, produkcję i zarządzanie kulturą w obszarze sztuki współczesnej i muzyki. W 2026 roku zaprezentowała pierwszą wystawę indywidualną w Hošek Contemporary w Berlinie. Uczestniczyła w wystawach zbiorowych w Kolumbii, Niemczech, Korei, Brazylii i Japonii, m.in. w Savvy Contemporary, Floating University oraz na Incheon International Marine Festival and Film. Produkowała i kuratorowała wydarzenia artystyczne na całym świecie, w tym zbiorowy performance w ramach programu Conjugations na 36. Biennale w São Paulo, a także wystawy i oparte na dźwięku wydarzenia społecznościowe w USA, Kolumbii i Niemczech.